Skusiło mnie by sprawdzić jak przebiega dojrzewanie, i wydobyłem z dojrzewalni najmniejszy camembert, który klika tygodni leżakował w temperaturze 10 stopni. Oto on:
Jak widać proces dojrzewania przebiega prawidłowo, lekka skórka, a w środku jedwabista kremowa substancja. Smak WYBORNY. Jeżeli uda mi się go ochronić przed wzrokiem zjadaczy sera, za kilka dni przedstawię jak się zmieni gdy poleży w temperaturze pokojowej. 
3 listopada 2009
No i stało się, spuszczony z oczu Camembert, znikł. Ostatni raz jak go widziałem, był sprężysty, z delikatnie rozpuszczającym się, lecz elastycznym wnętrzem.
Zobaczyłem tylko profil jednego z domowników, język oblizujący usta, i rozmarzony, radośnie zezujący, maślany wzrok; wystarczyło spojrzeć i stało się jasne – to normalny efekt działania przepysznego camemberta. Jakże on się rożni od tego ze sklepu!
Szczęściem w dojrzewalni jest jeszcze jeden, który po dojrzeniu pokaże.
Chwilowo przenoszę swoje posłanie pod drzwi dojrzewalni, to chyba jedyne wyjście by uratować jej zasoby przed uzależnionymi od serów
